Nosimy ogromne walizki pełne historii z dzieciństwa, urazy do rodziców, doświadczeń z poprzednich związków i nawet nie zauważamy ich ciężaru.
Mówimy „jestem, jaki jestem”, ale w rzeczywistości jesteśmy tym, kim zostaliśmy stworzeni, a to nie jest to samo, donosi korespondent .
Każda nasza reakcja na partnera dotyczy nie tylko jego, ale każdego, kto kiedyś nas zranił, nie kochał, zdradził. Krzyczymy na niego, a ci, którzy kiedyś na nas krzyczeli, również to słyszą, boimy się intymności, ponieważ już zostaliśmy porzuceni.
Zdjęcie: Pixabay
Psychologowie nazywają to transmisją międzypokoleniową – kiedy skrypty rodzinne przechodzą z pokolenia na pokolenie, jak srebra rodowe. Przysięgamy, że nie będziemy tacy jak nasi rodzice i stajemy się ich dokładną kopią, ponieważ nie znamy innych modeli.
Badania pokazują: rozpoznanie naszej przeszłości i jej wpływu na teraźniejszość jest pierwszym krokiem do zaprzestania bycia jej zakładnikiem. Kiedy widzimy, że za naszą niechęcią nie stoi partner, ale stary strach, możemy oddzielić jedno od drugiego.
Porzucenie dziedzictwa przeszłości nie oznacza zapomnienia lub wybaczenia wszystkim, oznacza zaprzestanie płacenia rachunków innych ludzi. Oznacza to powiedzenie: to, co mi się przydarzyło, nie determinuje tego, co się wydarzy, mam prawo do swojej historii.
Terapia, książki, rozmowy z bliskimi, własna odwaga, by stawić czoła swoim lękom – to wszystko narzędzia, które działają. Nie wymazują przeszłości, ale usuwają jej wpływ na teraźniejszość.
A kiedy ta moc zniknie, otwiera się przestrzeń, w której można budować relacje bez starych planów. Gdzie można być sobą, a nie kontynuacją czyjejś historii, i gdzie miłość nie staje się próbą uleczenia starych ran, ale radością bycia razem.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Co się stanie, gdy przestaniesz oczekiwać, że twój partner się zmieni: uwolnienie się z więzienia nadziei
- Dlaczego boimy się szczęścia w związkach: sabotaż, którego nikt nie zauważa
